Stowarzyszenie Rodzina Katyńska Ziemi Piotrkowskiej
Koło w Radomsku

68 Rocznica agresji na Polskę

W dniu 17 września 2007 roku obchodziliśmy 68 rocznicę agresji Związku Sowieckiego na Polskę. W Radomsku, uroczystości rocznicowe poświęcone poległym i pomordowanym przez sowietów zorganizowali prezydent Anna Milczanowska i radomszczańskie koło Rodziny Katyńskiej Ziemi Piotrkowskiej. Rozpoczęła je msza święta na starym cmentarzu.

msza

Po jej zakończeniu, uczestnicy złożyli kwiaty przy tablicach poświęconych radomszczanom zamordowanym w Miednoje, Katyniu, Charkowie i innych miejscach kaźni na terenie byłego związku sowieckiego. Zakończenie uroczystości nastąpiło w Muzeum Regionalnym w Radomsku, gdzie uczniowie z Publicznego Gimnazjum nr 3 w Radomsku przedstawili widowisko słowno–muzyczne „Prawda i Pamięć”.

Data 17 IX 1939 jest w historii Polski datą – symbolem, tak samo jak 11 XI 1918 lub 1 IX 1939. Tego dnia, o godz. 4 nad ranem na wschodnie tereny Polski, zajętej już w znacznej mierze przez Niemców, wkroczyły liczące ok. miliona żołnierzy oddziały Armii Czerwonej. Działanie to stanowiło pogwałcenie paktu o nieagresji z 1932 r. oraz umowy wynikające z przynależności do Ligi Narodów. Agresja ta stanowiła realizację tajnego protokołu, będącego dodatkiem do zawartego 23 VIII 1939 r. układu między III Rzeszą a Związkiem Radzieckim, znanego powszechnie jako Pakt Ribbentrop – Mołotow. Według tego protokołu, strefy interesów Niemiec i ZSRR na terytorium Polski miały być rozgraniczone mniej więcej wzdłuż linii rzek Narwi, Wisły i Sanu.
    Oficjalnym pretekstem agresji była rzekoma konieczność ochrony mienia i życia zamieszkujących wschodnie tereny polskie Ukraińców i Białorusinów oraz uwolnienie ludu polskiego od wojny, w wyniku rozpadu państwa polskiego i ucieczki polskiego rządu. Stwierdzenie takie zawarte zostało w nocie dyplomatycznej przekazanej o godzinie 300 w nocy 17 września przez zastępcę Ludowego Komisarza Spraw Zagranicznych Potiomkina ambasadorowi Grzybowskiemu. Potiomkin przedstawił notę ambasadorowi RP w chwili rozpoczęcia działań wojennych przez Armię Czerwoną. Rząd II Rzeczypospolitej opuścił granice Polski dopiero późnym wieczorem 17 września, po otrzymaniu wiadomości o wkroczeniu Armii Czerwonej ranem tego dnia i potwierdzonej informacji o zbliżaniu się sowieckich oddziałów pancernych do miejsca przebywania władz RP.
    W momencie wkroczenia Sowietów, wschodniej granicy II RP broniło 25 batalionów Korpusu Ochrony Pogranicza, którymi dowodził gen. Wilhelm Orlik – Ruckeman. Sztab główny WP nakazał jednostkom KOP–u stać w miejscu, a w razie nacisku cofać się w tył. Opór, jaki wojska polskie stawiły Armii Czerwonej był niewielki, sporadyczny i niezorganizowany. Czerwonoarmiści jechali z otwartymi klapami, uśmiechając się i powiewając czapkami.
    Część polskich oddziałów, pomimo wydanego rozkazu podjęła jednak walkę z Sowietami. Było to wynikiem albo złej łączności lub jego celowego zignorowania. Do starć doszło w rejonie Sarn, Kobrynia i Czortkowa. Broniło się Grodno, miały też miejsce bitwy pod Kodziowicami, Szackiem i Wytycznem. W walkach tych zginęło ok. 20 000 polskich żołnierzy, a ok. 250 000 trafiło do sowieckiej niewoli. Część z nich znalazła się w obozach w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie, a następnie została zamordowana przez NKWD na rozkaz Stalina.

FOTOREPORTAŻ

Powrót – Back


Copyright © 2000 – 2008 Zdzisław Wiśniewski  Wszelkie prawa zastrzeżone.